|
پاسخ نامه
41) گزینه 3 : سال سوم درس 5 ص 76 بهره مندی از این هدایت معنوی که نتیجه ولایت معنوی است به درجه ایمان اخلاص و عمل بستگی دارد. 42) گزینه 3 : سال سوم درس 7 ص 106 در آیه اشاره ای به تعلیم قرآن نشده و اشاره می کند که ان کنتم مومنین -- > انتم الاعلون 43)گزینه 4 : سال چهارم درس 3 ص 25 کلیت آیه اشاره به توحید عبادی در زمینه اجتماعی دارد . ربطی به مسئولیت اجتماعی ندارد. 44)گزینه 2:سال چهارم درس 2 دومین مرحله در شناخت وحدانیت خداوند پس از توحید ذاتی : توحید افعالی است 45)گزینه 3 :سال سوم درس5 گزینه های دیگر اشاره به رساندن وحی دارند. 46)گزینه 2 :سال چهارم درس2 دقت کنید که والی الله ترجع الامور در بخش توحید افعالی است و اشاره به توحید ذاتی ندارد. 47)گزینه 3 : سال سوم درس 5 : بیت در بخش ولایت معنوی است .( اشاره به ولایت اختصاصی خداوند دارد.) قسمت دوم گزینه 2 اشاره به ولایت ظاهری دارد. 48)گزینه 1 : سال سوم درس5 : سخن امام به ضرورت اجرای احکام اسلامی اشاره دارد. و در میان آیات گزینه یک به آن اشاره می کند. ... لا عدل بینکم ... 49)گزینه1 :سال سوم درس6 ص 90 جمله از کتاب در ذیل آیه . 50)گزینه 4: سال سوم درس 7 51)گزینه 1 : سال سوم درس 8 کامل آیه : ذالک الذی یبشر الله عباده الذین امنوا و عملوا الصالحات قل لا اسئلکم ... 52)گزینه 2 : سال سوم درس 8 ص 120 ... قیام کردند تا از مسخ و تحزیف ایلام جلوگیری کنند و مردم را از تاریکی ... به نور برسانند. 53)گزینه 4 : سال سوم درس 8 ص 131 و 132 54)گزینه 4 : سال سوم درس 8 به دور از انزوا و .. = پاسخ به مسائل جدید و گسترش اندیشه های اسلام راستین = تربیت شخصیت های اسلامی 55)گزینه 1 :سال سوم درس 7 و 6 ص 84 و 109 56)گزینه 3 : سال چهارم درس 2 آتش یک پدیده است که با ریوبیت خدای واحد به تحقق می رسد . پس به تحقق رسیدن پدیده ها اشاره به ربوبیت خداوند دارد. 57)گزینه 1 : سال سوم درس 8 ص 129 این دو عمل ولایت ظاهری است و هردو در زمینه انتخاب شیوه های درست مبارزه است . 58)گزینه 3 : اصل به اصل توحید ذاتی است و ایه گزینه سه نیز به آن مربوط است. 59)گزینه 3 : سال سوم درس 6 نکته کتاب ص 81 60)گزینه 2: سال سوم درس 5 دقت کنید با آنکه آیه در بخش ولایت معنوی آمده ولی قسمت اول آن فقط اشاره به ولایت معنوی دارد.
|+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه دوازدهم آبان 1390 و ساعت 11:13  آزمون معارف
41- هدايت معنوي انسانها معلول ........... پيامبر(ص) است كه ارتباطي مستقيم با درجهي ............ دارد. 1)ولايت معنوي- معرفت به قرآن 2)مرجعيت علمي- اخلاص 3)ولايت معنوي- اخلاص 4)مرجعيت علمي- معرفت به قرآن 42- با توجه به آيه شريفه«هذا بيانٌ للناس و هُديً و مَوعظه لِلمتقين وَ لا تهنوا و لا تَحزنوا ... » عامل سربلندي مسلمين آن است كه ........... . 1)به تفسير و تعليم قرآن بپردازند تا برتري هم داشته باشند. 2)دور از غم و اندوه در سايه پرهيزكاري باشند. 3)در سايه ايمان به خداوند بر همگان برتري يابند. 4)بتوانند از مواعظ قرآن، آرامش و شادابي دروني گيرند. 43- اين كه قرآن ميفرمايد « و در هر امتي پيامبري برانگيختيم كه بندگي خدا كنيد و از طاغوت دوري كنيد» اشاره به كدام وجه بازتاب ايمان در زندگي انسان دارد؟ 1)احساس مسئوليت اجتماعي و فعليت آن 2)پرورش عواطف زيبا و متعادل انساني 3)تأثيرات فردي توحيد نظري در زندگي انسان 4)نقش اجتماعي توحيد عبادي در زندگي انسان 4 4- دومين قدم در مسير معرفـö الله و وحدانيت الهي در كدام آيه به چشم ميخورد؟ 1)قُل هو الله احد 2)الّذي خلق فسوّي و الّذي قدّر فهدي 3)ايّاك نعبد و ايّاك نستعين 4)قل الله خالق كل شيءٍ و هو الواحد القهار 45- از دقت در كدام آيه، «ولايت و سرپرستي براي پيامبر(ص) و امامان(ع) در اجراي قوانين الهي» مفهوم ميگردد؟ 1)«يا ايها الرسول بلغ ما انزل اليك من ربك و ان لم تفعل فما بلّغت رسالته» 2)«لقد منّ الله علي المومنين اذ بعث فيهم رسولاً من انفسهم يتلوا عليهم آياته» 3)«و ما كان لمومنٍ و لا مومنـöٍ اذا قضي الله رسوله امراً أن يكون لهم الخيره» 4)«كذلك ارسلناك في امّـö قد خَلت من قبلها اُمم لِتتوُا عليهم الّذي اَوحينا اليك» 46- به ترتيب هر كدام از آيات شريفه «و الي الله ترجع الاُمور» و «اَفراَيتم ما تحرُثون» و «ليس كمثله شيء» مبين كدام مرتبه از توحيد ميباشند؟ 1)ذاتي- ربوبي- ذاتي 2)افعالي- ربوبي- ذاتي 3)ذاتي- ربوبي- مالكيت 4)افعالي- ولايت- ذاتي 47- شعر « در دايره قسمت ما نقطه تسليميم / لطف آن چه تو انديشي حكم آنچه تو فرمايي» بيانگر ولايت .......... . 1)ظاهري- سرپرستي همراه با محبت و دوستي كه پيامبر(ص) مأمور پيادهكردن قوانين اسلام در جامعه بود. 2)معنوي- سرپرستي همراه با محبت و دوستي كه پيامبر(ص) مأمور پيادهكردن قوانين اسلام در جامعه بود. 3)معنوي- خداوند لطف خود را به پيامبرش كامل كرد و ايشان را واسطهي فيض و رحمت قرار داد. 4)ظاهري- خداوند لطف خود را به پيامبرش كامل كرد و ايشان را واسطهي فيض و رحمت قرار داد. 48- فرمايش امام خميني(ره) كه «بدون تأسيس يك دستگاه عظيم و پهناور اجرا و اداره نميتوان به وظيفه اجراي احكام الهي عمل كرد» با كدام يك از آيات شريفه زير معنايي واحد را بيان مينمايد؟ 1)« و قُل ءامنت بما انزلَ اللهُ من كتابٍ و اُمرتُ لاعدل بينكم...» 2)« والّذين كفروا اولياءهُم الطاغوت يُخرجونهُم مِن النّور الي الظلمات ...» 3)« قُل اطيعوُا اللهَ و الرّسولَ فان توَلوا فاِن اللهَ لا يحبُّ الكافرين...» 4)« وَ لَن يجعلَ اللهُ للكافرينَ عَلي المومنينَ سبيلاً» 49- كدام يك از آيات شريفه زير اهميت امامت را برابر با تمام وظايف پيامبر(ص) و هم مرتبه با آن ميداند؟ 1)« يا ايها الرّسول بلّغ ما اُنزل اليك من ربّك و ان لم تفعل فما بلغت رِسالته» 2)« يا ايها الذين آمنوا اطيعوا الله و اطيعوا الرسول و اولي الامر منكم» 3)« اِنّما وليكم اللهُ و رسولهُ والّذين آمنوا الّذين يقيمون الصلوõ و يوتون الزكاõ و هم راكعون» 4)« انما يريدُ الله ليذهب عنكم الرّجس اهل البيت و يطهّركم تطهيراً» 50- ورود سلايق در استفهام احكام و بيان احكام قرآني متناسب با زمان و انزواي شخصيتهاي اصيل اسلامي به ترتيب مبين كدام يك از انحرافات پس از رحلت پيامبر(ص) در بيان ضرورت وجود امام معصوم و تبعات خروج از مسير پيامبر(ص) است؟ 1) عدم كتابت احديث نبوي- تحريف در آراي اسلامي- ظهور الگوهاي غيرقابل اعتماد 2) پيدايش سوالات جديد- ظهور الگوهاي غيرقابل اعتماد- تبديل حكومت نبوي به سلطنت 3)عدم كتابت احاديث نبوي- پيدايش مسائل و سوالات جديد- تبديل حكومت نبوي به سلطنت 4)عدم كتابت احاديث نبوي- پيدايش سوالات جديد- ظهور الگوهاي غيرقابل اعتماد 51- كدام يك از آيات زير مبين بشارت خداوند بر مومنين است؟ 1)« ... قُل لا اسئلكم عليه اجراً الّا المودõ في القربي و من يقترف حَسنـö ...» 2)« ... يتلوا عليهم ءاياته و يزكيهم و يعلمهم الكتاب و الحكمـö و اِن كانوا ...» 3)« ... و من ينقلب علي عقبيه فلن يَضُرّ الله شيئاً وَ سيجزي اللهُ الشاكرين ...» 4)« ... انما وليكم الله و رسوله و الذين ءامنوا الذين يقيمون الصلاõ و يوتون الزكاõ ...» 52- به فعليت رساندن مسئوليتهاي مقام امامت و قيام براي اقامه آنها به هدف .......... و .......... توسط اين بزرگواران پس از رحلت پيامبر(ص) انجامپذيرفت. 1) جلوگيري از مسخ و تحريف اسلام- اقامه امر به معروف و نهي از منكر 2) جلوگيري از مسخ و تحريف اسلام- خروج مردم از ظلمت به نور 3) اعطاي رهبري و اداره جامعه به ايشان- اقامه امر به معروف و نهي از منكر 4) اعطاي رهبري و اداره جامعه به ايشان- خروج مردم از ظلمت به نور 53- لازمه اسوه قرار دادن حضرات معصومين(ع) ........... ميباشد و آفت خانمانسوز جامعه دينداران ........... ميباشد كه ائمه(ع) با تكيه بر ........... تلاش كردند با ترسيم و نمايش چهره واقعي اسلام مردم را از آن دور كنند. 1)اخلاص و پاككردن روح- سطحينگري ديني- عصمت الهي 2)اخلاص و پاككردن روح- دوري از تعقل- علم الهي 3)درك اصول زندگي ايشان- دوري از تعقل- عصمت الهي 4)درك اصول زندگي ايشان- سطحينگري ديني- علم الهي 54- حضور سازنده و به دور از انزوا پيرامون مسائل حادث شدهي ناشي از گسترش جغرافياي سياسي اسلام و گسترش انديشههاي اسلام راستين در اين جغرافياي گسترده و صيانت از آن به ترتيب مبيّن .......... و ........... ميباشد. 1)پاسخ به مسائل جديد- آگاهيبخشي به مردم 2)آگاهيبخشي به مردم- تربيت شخصيتهاي اسلامي 3)تعليم و تفسير قرآن كريم- تعليم و تفسير قرآن كريم 4)پاسخ به مسائل جديد- تربيت شخصيتهاي اسلامي 55- مبناي نظام حكومتي اسلام .......... ميباشد كه آيه شريفهي .......... مبين ويژگيهاي خاصه فاعل آن است. 1)امامت- ولايت 2)عدالت- ولايت 3)امامت- تبليغ 4)عدالت- تبليغ 56- كدام يك آيات شريفه زير پيوستگي اجزاي عالم و تشكيل نظامي واحد را در تحقق و به عينيت رسيدن پديدهها در طول فاعليت يگانه موثر فيالوجود را بيان مينمايد؟ 1)ولله ما في السّماوات و ما فيالارض و الي الله تُرجع الاُمور 2)ما لَهم مِن دونِه مِن ولي و لا يُشرك فِي حكمه احداً 3)... اانتم اَنشاتم شَجرتها اَم َنحن المنشئون 4)قل الله خالق كُل شيءٍ و هو الواحد القّهار 57- « از اين كه امامان با مخفي نگهداشتن ارتباط ميان خودشان با يارانشان نميگذاشتند اين ياران قابل اعتماد شناسايي شوند» و «كاربرد تقيه» (به ترتيب) مبين .......... و .......... در راستاي تحقق ولايت .......... بوده است. 1)انتخاب درست شيوههاي درست مبارزه- انتخاب شيوههاي درست مبارزه- ظاهري 2)انتخاب درست شيوههاي درست مبارزه- معرفي خود به عنوان امام بر حق- ظاهري 3)معرفي خود به عنوان امام بر حق- انتخاب شيوههاي درست مبارزه- معنوي 4)معرفي خود به عنوان امام بر حق- معرفي خود به عنوان امام بر حق- معنوي 58- جمله « جهان از يك اصل پديد آمده و به همان نيز باز ميگردد» بيانگر توحيد .......... و آيه شريفه ......... مويد آن است. 1)ذاتي- « قل الله خالق كل شيء» 2)افعالي- « قل الله خالق كل شيء» 3)ذاتي- « و اعلموا ان الله غني حميد» 4)افعالي- « و اعلموا ان الله غنيٌّ حميد» 59- كساني كه ميپندارند به دين خدا ايمان دارند، اما به طاغوت مراجعه ميكنند و حل مشكلات اجتماعي را از او ميخواهند: 1)فريب هواي نفس را خوردهاند و اصلاً ايمان به دين خدا ندارند. 2)اولياءشان آنان را از روشنايي به سوي تاريكيها ميبرند. 3)شيطان آنان را فريب داده است و در گمراهي آشكار به سر ميبرند. 4)زمينههاي تفرقه و دشمني را در جامعه ترويج ميكنند. 60- بالاترين مقام و قلمروي رسالت پيامبر(ص) .......... ميباشد كه آيه شريفه ........... مبين حقيقت اين مقام و بازتابش در عالم است. 1)دريافت و ابلاغ وحي- لِتَتلو عليهم الذي اوحينا اليك و هم يكفرون بالرّحمن 2)ولايت معنوي- الله وَلي الذين آمنوا يُخرجهم مِن الظلمات الي النّور 3)ولايت معنوي- يتلو عليهم آياته و يُزكيهم و يُعلمهم الكِتاب و الحكمه 4)دريافت و ابلاغ وحي- الله وَلي الذين آمنوا يُخرجهم مِن الظلمات الي النّور -------------------------------------------------------------------------------------------------
|+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه دوازدهم آبان 1390 و ساعت 11:1 جهان کودک
به نام دوست
از جهان کودک تا آرژانتین زیر باران بارانی عاشقانه و به شدت تمام حرفها و نا گفته های دل. مدام دست خود را بر صورت کشیدم و خود را شستم نمی دونم چرا احساس نوجوانی در من زنده شد . شاید تنم چون کویری خشک نیاز به این بارش داشت . طراوت زندگی.
|+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در چهارشنبه چهارم آبان 1390 و ساعت 21:43 در آغوش دوست
به نام دوست
آروم آروم سفره داره جمع می شه. چه حال خوشی بود چه جوشن نرم و مهربونی بر تن داشتیم. محفوظه محفوظ. چه قدر رایحه ی خدا آرام بخش و دل نواز بود. چه قدر دل آرومی داشتیم. نمی دونم آیا آدم وقتی دست خدا رو تو زندگیش می بینه وقتی خدا خودش رو عریان به ما نشون میده چه حالی میشه. دلم برای خدا تنگ شده. این رو چشمام دارن گواه میدن. دست خودشون نیست. آخ که چقدر خوبی خدایا. داری دست نوازشت رو از چشمام می چکونی و نشون می دی. من بهت اعتماد دارم. خیلی . می دونم که در اوج بدیم اما تو رهام نمی کنی. می دونم تو بغل و آغوشتم. بی تابی می کنم . بد قلقی و جفتک میندازم اما تو من رو محکم گرفتی تو بغلت و صدام می کنی آروم باش من باهاتم. دوست دارم. نکنه بترسی. نکنه بلرزی. فقط آروم باش. چشات رو باز کن تامن رو ببینی. صبور باش تا من رو بفهمی. دیدید وقتی طفلی بیمار میشه باباش پاش رو نگه می داره تا بهش آمپول بزنن. میگه بابایی آروم باش. من اینجام. بچه دلش قرص و محکم میشه. چون میشنوه .بابا رو میبینه. اما حیف و افسوس که ما نه میبینیم و نه میشنویم. اما اون بازم ما رو تو بغلش نگه داشته. دیدم در جایی خود خواهانی دل بنده ی تنهایی رو شکوندن. خردش کردن.اون بنده آروم سرش رو کرد تو گریبانش. باری رو از دوشش بر روی دل انداخت و غصه آروم آروم آبش می کرد. اما فقط اعتماد به رحمتش به دستان مهربانش او را آرام می کرد تا اینکه خداوند خود را عریان به او نمایاند. آرامش را به دلش انداخت و گفت آرام باش و بدان که من خدا هستم.
|+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه هجدهم شهریور 1389 و ساعت 1:19 انتظار
به نام دوست
دوستی عزیز روزی به من گفت : که هیچ گاه اگر کاری برای کسی می کنی انتظار جبران داشته باشی. حتی پدر و مادر که اون وظیفه است و به جای خود. اگر آدم از اطرافیانش انتظارداشته باشه جز انکسار خاطر و حزن دل عزیز چیزی نخواهد داشت. گاهی به خود می گویم ای کاش می شد به نقطه ای برسیم که همه چیزمون خدایی شه. برای اون کار کنیم. راه بریم .کمک کنیم تا از کسی انتظاری نداشته باشیم. هر چند که از حیطه ی درک من فراتره اما دیشب در کتاب آداب نماز امام(ره) در باب اخلاص و مراتب آن مطالبی دیدم که به حال خودم زاریم گرفت و وا ویلا سر دادام .که در مسیر بندگی ما کجاییم.؟! همش مردم. همش خوشایند خلق. همش ریا. غیر خدا. بله. اگر آدم فقط خدا ببینه دیگه از نا مردمیا دلش نمی گیره. دیگه غصس نمیشه که وای چرا؟ من که؟! آخ یادش به خیر یه عزیزه تو دیار غربت نشسته ای که می گفت : بزرگ شدن درد داره. فکر داره . تنهایی کشیدن داره. راستی چرا ما آدما انقدر از تنهایی می ترسیم که حاضریم حتی به خاطر دوری از اون خیلی هزینه کنیم. اما واسه ی حیات دلمون..! زیاده گفتم. وا گویه ای بود از درد دلم. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در یکشنبه چهاردهم شهریور 1389 و ساعت 1:56 عمر
به نام دوست
عمر مثل ابر می مونه و همون طور با سرعت میگذره و برگشت... هه...! دلم می خواست الان ۴ سال پیش بود و دوباره از حقیقت عشق می نوشتم و از عشق نهفته در توبه و رو پا ایستادن و مرداب نبودن. اما دستم دیگه اون دستا نیستو دلمم باهام یار نیست.فقط می دونم از اون علی یه چیزی خوب مونده و اونم امیده. هنوز عاشق لخت شدن دل برای خداست. جایی که هیچ کسی نمی تونه درکش کنه. جایی که توش منت نیست.حرفایی که هیچ کس محرم شنیدنشون نیست. خیلی سخته آدم بفهمه یه وقتایی نمیشه یه کارایی رو دیگه انجام داد. فرصتا رو از دست داده و فاتحه . دیگه بازگشت سخته اما اون امیده.! اون که آدم رو از پوسیدن رها می کنه. به هر حال این شبا شبایین که شاید چسب پای ما به این دنیای بی وفا رو بتونن بکنن. فقط همینه که آرومم می کنه.ای رفیقی که داری این سیاهه رو می خونی تا میتونی از انرزیه جوونیت استفاده کن که عمر برف است و...... فرصتا میان و میرن. تنده تند. بعد ماها با خرافات سنتیمون میگیم شانس . نه ما فرصت شناس نبودیم و نا بینا. کدوم شانس؟ خواب نذاشت چشامون رو باز کنیم. این شبای پر از ستاره ی امید اسمش همون شانسست. همونی که خیلیا نمی بیننش و می گن بد آوردیم. این شبا چشم می خواد . بازه بازه باز... هم چشم سر هم چشم دل. بیداری می خواد شستشو می خواد هم چشم سر هم چشم دل. تا خوابمون نبره. ای وای از این خاب طولانی. ای وای از خواب بی هنگام.ای وای.. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه یازدهم شهریور 1389 و ساعت 2:4 سپیدار
به نام دوست
کار هر روز صبحش شده بود. چشمانش را به امید چیدن میوه ی عشق از غنچه های لب و مزگان دیدگان سپیدارش می گشود. با دستان خود سنگچینهای چیده شده در اطراف تنه ی آنرا مرتب می نمود که نکند علفی هرز در اطراف آن بروید و دست و قدمی سنگین بر خاک نرم بر ریشه هایش اثری گذارد. تمام امید کوه بابا به دیدن صلابت و سبزی و شنیدن آوای دل انگیز سپیدارش بود.رگه ای از دل خود گشوده بود به سوی او. نرم نرم خنکای دل خود را آب می کرد و در نهر دل خودجاری می ساخت به پای استوانه ی زندگی می ریخت. چکامه ی عشق به پایش می ریزاند. بلبلکان محرم راز را بر روی شاخه سارش می فرستاد وآوای دل انگیز دلدادگی را از منقار خود ساز می کردند تا دل سپیدارش آرام گیرد و آرام آرام او را از خواب بیدار کنند. نوای هزاردستان بهترین هدیه ی کوه بابا برای گشودن چشمان عشقش است. بابا تمام دوستان خود را صدا می زند. باد وابر را ندا می دهد تا صورت چون برگ گل رهنمای دل دادگان را بشویند. کوه بابا منتظر است تا برگهای خود را کنار بزند و تلا لو خورشید طلا فامپنهان در دل شاخسار خود را نمایان کند. ذره ذره آب می شود. از جان خود به پایش می ریزد تا نکند خاک آن کم گردد و ریشه اش سست شود.از خاک وجود خود به پای ریشه اش می ریزد تا جان بگیرد. همه اش برای امید به امید وبا امید. امید به سرکشیدن.امید به آشکار شدن برگهای سبز تازه و تمیز . امید به پیدا کردن راه برای ره گم کرده ها وهمه اس امید. چه زیباست آب شدن. دست گشودن و نگریستن و گریستن به عصاره ی هستی خود وچه دردناک است طوفانهای سیاه دل فریب پزمرده کننده ی همه ی امیدها. به امید رسیدن به فلک با شاخساران سپیدار.
|+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در سه شنبه بیست و ششم مرداد 1389 و ساعت 23:34 باران
به نام دوست
سلام نمی دونم منم یا دلم یا چشمام یا... اما بازم دارم مینویسم ، می نویسم از بارون. از بارون چشمای همیشه بهار. روزای سختیه روزای انتخاب. دل تو کجایی که چه غریبیم در این بیشه! وای که چه قدر غریبی ای دل که نمی دانی چه کسی راست است و چه کسی دروغ! وای که چه غریبی ای دل که نمی دانی کدام ندا حق است و کدام ندا باطل! و وای بر مادران نداهای در گلو خفته. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در چهارشنبه سوم تیر 1388 و ساعت 17:21
به نام دوست
|+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در چهارشنبه بیست و ششم فروردین 1388 و ساعت 17:50 عید و عزا!
به نام دوست
بارها خوانده و شنیده بودم که مولایم علی(ع) فرموده است که: ((عید ما آن روزی است که در آن گناه نباشد.)). خیلی فکر نمی خواهد که ببینیم کدام روز ما عید است و کدام عزا؟! آری آن روز نحس گناه الود روز عزای انسانیت و ماتم بشریت و مرگ آدمیت است که در اثنای این تعبیرات به سادگی می توان فهمید که عاشوراها و فاطمیه ها هیچ کدام عزا به آن معنای ماتم بشریت نیستند که آنها جملگی حیات آدمی اند. در عاشورا بر مصائب حسین (ع) نباید گریست که بر حسینی نبودن خود باید مویه کرد و ناله زد و جان داد. شیعگی آغازش محبت و عشق موالیمان(علیهم السلام) و تداومش پیروی و پایانش وصال و قرب است. آری، هیچ باری سنگین تر از بار گناه و هیچ محکمه ای دردناک تر و دقیق تر از وجدان آدمی نیست، البت اگر بیدار باشد.سنگینیی که از تخته سنگهای بر روی سینه های مسلمین صدر اسلام درد ناک تر و نفس گیرتر است که آنها جسم خود را خسته می کردند و روح خود آزاد که گناه روح آدمی را فرتوت جسم او را... می ترسم، از قهر او می ترسم، از عذابش ، از دوری اش و از...... از خیانت و جرم . اسراف می ترسم اما نمی دانم شجاعت حقیقی ترک معاصی را کی پیدا خواهم کرد؟ مادرم فاطمه! نمی دانم که وجودم اعمالم چه دردی بر دل نازنین شما و پسر منظر و مشتاق ظهورت می گذارد ، اما می دانم که اگر ولایت و عنایت غیبی شما سرورانم نباشد ، دیگر نمی توانم و قافیه را دو سو باخته ام. می گریم نه از مظلومیت علی(ع) بلکه از ظالم پروری خودم که علی را ظالمینی چون من با دلهای بیمارشان اول مظلوم دو عالم کرده اند. می گریم به حال زار و نزار خودم، به عاقبت دردناکی که اگر فضل دوست شامل حالم نگردد خسر الدنیا و الآخره خواهم بود. محبوبا! عزیزا! خدایا! هیچ نگویم که تو خود آگاه بر حال و اوضاع و افعالم هستس فقط می گویم: زبانم الکن ، دلم لرزان، بغضم فعال و امیدم جاری است به بخششت اللهم اغفرلی الذنوب التی تهتک العصم اللهم اغفرلی الذنوب التی تغیر النعم اللهم اغفرلی الذنوب التی تنزل النقم. العبد الاحقر -۱۲/۳/۸۷ |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387 و ساعت 1:1 خانه ی دوست
به نام دوست
سلام نمی دونم براتون پیش اومده که دلتون بخواد از سنگینیه حرفای تو دلتون منفجر بشید و حداقل یه گوشی پیدا کنید تا با اون حرف بزنید و عقده گشایی کنید اما هیچ کس رو محرم پیدا نکنید؟ درست مثل امروز من. تا اینکه اونی که باید خودش رو نشون داد. وقتی رگبار بارونش تو دل تاریک شب میون روشناییهای مصنوعی شب شروع به باریدن کرد از در کلاس تازه بیرون اومده بودم که یهو قفل دهنم باز شد و گفتم. گفتم من کجا و یوسفت کجا! من کجا و یونست کجا! اما به هر حال منم با تمام خریتم بندتم و غیر خودت کسی رو ندارم اگه تو هوام رو نداشته باشی می پکم. آره رفقا تو این نزدیک ۳ دهه ای که از خدا عمر گرفتم هیچ جایی رو غیر خودش آرامش بخش تر و بی منت تر پیدا نکردم. السلام المومن المهیمن العزیز الجبار. دوست دارم. علیرضا |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه نهم خرداد 1387 و ساعت 0:24 تسلیم
به نام دوست
سلام وقتی دل آدم سنگین می شه دست آدمم سنگینه، اصلا احساس می کنی که همه جای بدنت سنگینه. امشب شب جمعه است باز دل ما گرفت و یاد خدامون کردیم. به خودت من یکی که خیلی پرروام. به قول بچه ها گفتنی خیلی که مال ۳ ثانیه اش. اما چی کار کنم ؟ کجا رو دارم که برم ؟ هان؟! یه مدرسه ای چندی پیش رفتم که زیاددلم نبود اما یه خیر و برکتی داشت که به یه دنیا می رسید، تو اوج ناراحتی داشتم از پله ها پایین می آمدم چشمم به کلامی از مولام علی(ع) افتاد که: سستی در نماز از ضعف ایمان است. الان نزدیک ۱۰ روز از اون موقع میگذره و من فکرم مشغول کلام مولام علی (ع) است. به هر حال خیلی چیزا رو ما ازشون اکراه داریم اما خیر ما در اونه ، وخیلی چیزا رو دوست داریم که در اونا خیری نخوابیده اما فقط خداست که می دونه خیر کثیر ما تو چیه. به هر حال اون روز کاری با تمام سختیهاش به این روایت می ارزید. خوشا به حال اونایی که در مقام تسلیم اند. و همه چیز رو به خدا تفویض کردند. اونا هستند که دارند مزه ی عشق حقیقی رو می چشند. و به اعتقاد من عشق تو این مرحله است که تازه معنا پیدا می کنه والا الباقیه تعبیراتی که در این راستا به کار می برند بازی الفاظ است و هیچ. اگر آدم به چنین نقطه ای برسه می تونه ادعای عشق در الباقیه موارد رو هم بکنه وگرنه به اون اطلاق تحرکات هورمونی بیشتر می خوره تا عشق. ای خدا من نمی دونم به حافظ و امثالهم از کدوم باده دادی که اینطور گیج و مستشون کردی ، اما می دونم که خیلی تشنم. از باده ی دوست قدحی... |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه پانزدهم فروردین 1387 و ساعت 22:6 زندگی
به نام دوست
سلام عذر تقصیر.....! دهه ی آخر سال رو تقریبا می شه گفت با ترافیکی از کار کذروندم که کمتر مجال حتی استراحت پیدا کردم، الباقی ایام هم در سفر بودم و دور از وسایل ارتباط جمعی. از این داستانهای واقعی سیما هم خبری نبود و اما بعد..... سلام سلام به همه ی اونایی که دوستشون دارم، آره همه آدمای مهربون و عاشق رو می گم ، همه ی اونایی رو که عاشقانه زیستن رو مشق می کنند. راستی عیدتون مبارک وتمام اون احساس بزرگ و قشنگی که تو بغضم خوابیده هدیه به چشمانتون... یه طلوع طلایی در افق آبی دریایی با عمق دل یه آدم عاشق هدیه به اون دلاتون. یه دسته چراغ سبز رو یه قله ی کوه پیشکشه احساس و امید زندگیتون. آره رفقا اینا حال و هوای دلم تو این ایام همیشه قشنگه که تقدیمتون کردم. نگید خود خواهم اما من اسفند رو خیلی دوست دارم. درسته متولد این ماهم اما بوش هواش همه چیزش بوی زندگی میده همون زندگیی که شاعر مگه عجب زندگی است! همه چیز تازه حتی دل من. همتون رو دوست دارم و امیدوارم که امسال به حقیقت سال آغاز شکوفایی من و ملت عزیزم و خاک وطن مقدسم ایران باشه ، که همه جوره مفتخرم به ایرانی بودن. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در شنبه دهم فروردین 1387 و ساعت 0:43 عالم بی وفا
به نام دوست
امروز وقتی قبرهای خالی تو بهشت زهرا(س) را نگاه می کردم، بالا و پایین پریدن آن مادر داغ دار را که هروله وار آتش درونش را به اطراف می پراکند و باز هم آرام نمی گرفت ، به اشکهای آن پدری که فقط پسرم پسرم می گفت و می گریست، عکس العملی غیر از حیرت و سکوت نداشتم، دانه ای اشک و بیشتر سکوت ، کلافه و ملتمس به چشمان. درست مثل همیشه که در چنین هنگامی اشک را طالبم قفل کردم و انفجار درون سینه ام را با مبارزه خنثی می کردم. باز سنگینی آسمان و زمین را بر روی سینه هایم حس میکردم ، واقعا که چه زندگی کوچک و عالم بی وفایی. هنوز لبخندهای دوشنبه اش جلوی چشمانم است و ندای صدای شوخ طبعش. اما چه کنیم که از بدو آفرینش آدم تا بوده بوده این قانون طبیعت بوده. همه در راه و آمد و شد ، فقط خوش به حال اونایی که از این دیدنها عبرت می گیرند و می فهمند که مرگ جوان و پیر نداره. وقتی که اجل می رسد به صورت و سن و مادر و پدر ما نگاه نمی کنه ، فقط قبض می کند و یا علی تمام. روحش شاد. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در جمعه دهم اسفند 1386 و ساعت 0:20 دو کلوم حرف حساب به خودم
به نام دوست
*اگر خاموش باشی تا دیگران به سخنت آورند بهتر که سخن گویی تا دیگران خاموشت سازند. *سعی کنید در زندگی آنچه را دوست دارید بدست آورید و گر نه مجبور خواهید بود آنچه را بدست آورده اید دوست داشته باشید. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در چهارشنبه دهم بهمن 1386 و ساعت 15:44 یک درد دل
به نام دوست.
سلام بر همه ی اونایی که دوستشون دارم ، یعنی همه ی آدما. ما مردا با همه ی اولدورم بولدورمهامون خیلی ........ نمی دونم چی بگم. اما یه جورایی اگه از پشت صدامون بیایم بیرون مظلومیم. آخه نکه مردیم یه قانونی رو درست یا غلط برامون وضع کردن که کسره اگر درد دل کنیم یا کسی اشکها و گریمون رو ببینه واسه همینم معمولا یه جورایی اگه کوهی پیدا نکنیم سر دیگران خالی می کنیم و یه جورایی بونه گیری. امشب با اینکه زیاد خوش نیستم و یه جورایی دارم شدید مریض می شم تا شاید تو اون ساعتهای تب و درد خدا بیشتر ببخشم ، به این فکر افتادم یه ذره باره دلم رو خالی کنم از دست زمونه و این مردمای یه هوا کم لطفش. این چیزی که می خوام بگم رو شاید شماها زیاد ندیده باشید اما من.....تا دلتون بخواد. آدمایی که نمی تونند پیشرفت دیگران رو ببینند . نمی تونند توبه ی آدما رو هضم کنند. از وقتی که یه نفر از غلطی و خبطی بر می گرده این شیپور عالم گیرشون رو دست میگرند و محکم کوس رسواییش رو به گوش فلک می رسونند. که آره، راستی می دونی فلانی که این جور شده دیده بودیش که چه بود و چی کار می کرد ، حالا بیا و ببینش چه جا نمازی آب می کشه . اهکی این تا دیروز بله حالا..! یارو خدا تا دوست دختر و اون یکی هوار تا دوست پسر و .... حالا! آخ که چی بگم رفقا از این جماعت قیل و قال پرست ، که نگم دل رو بیشتر خوشه تا گفتنش. چه کسایی که از همین زخم زبونا چون راهشون رو انتخاب کردن کنج تنهایی رو برگزیدن تا نکنه یه وقت این حرفا پاشون رو بلغزونه. آخه نوکر آقاتام اونی که باید می بخشیده بخشیده تو رو سننه! چی کار داری که با زخم زبونت دل یارو رو ریش میکنی! شرمنده و سر افکندش می کنی. آخه مگه خودت امام زاده ای؟ آقام امام صادق(ع) می فرماید : اگر کسی مو منی رو به خاطر گناهی سرزنش بکنه نمی میره تا به اون گناه مبتلا شه. آره عزیز! چی کار داری با زبونت دل بنده ی خدا رو می ترکونی چون حالا مثلا فلان دانشگاه قبول نشد و تو فلان جا بله. بذار یارو دلش خوش باشه حتی اگر داره پز می ده تو هم بهش کمک کن تا خجالت نکشه. آخه تا کی فخر فروشی و زخم زبون و ... یه هوا این دلا رو دریایی کنیم نه اینکه از حوض خونه ی علی کوچولو هم کوچیک تر باشه. جسارتم رو ببخشید . این حاصل درد دل و سوختن دل عزیزی با حقیر بود که زخم کهنه ی دلم رو باز کرد. این ایام این بنده ی امیدوار به رحمت خدا رو فراموش نکنید . یا علی مدد. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه چهارم بهمن 1386 و ساعت 23:41
به نام دوست
آی رفقایی که یک سال منتظر شب حر هستید، شب چهارم آمد. آی امیدوارا محرم آمد. آی اونایی که دل به ادبتون بستید که شاید شما رو هم مثل حر بخرند ، امیدتون نا امید نشه. امشب شبه گناهکاراست. امشب شب کساییه که دل به آقاشون بستن تا بخردشون. امشب... امشب من رو هم دعا کنید. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در شنبه بیست و دوم دی 1386 و ساعت 19:10 دختر بابا...
به نام دوست
آهی می کشم به بلندای تاریخ بشر . به عمق داغ یک دختر بی پدر. به انتظار به خون نشسته < به گریه های به نمک رسیده. آخ............ دیشب ، نیمه شب وقتی آروم از ماشینم پیاده شدم این آخ را کشیدم، که ای کاش میشد قامت الف آن را قلم نیز می توانست بیان کند. آه و آخ و اشک و ناله همه برای دختری سه ساله....... دیشب و امروز شب و روز دخترهای پدر دوست است. تا وقی دختر نداشتم شاید معنای طلب پدر از جانب دخترش را نمی فهمیدم، اما، اما ۲ ساله که وقتی می شنوم که گفت: من بابابم رو میخوام عمه یعنی چه؟ دیشب صورت ستایشم مجسم می شد که چطور با دستان و با نگاهش مرا طلب می کند. وقتی که در می زنم چگونه اسمم را ندا می کند. دیشب با خود گفتم اگر رقیه خاتون خواب نبود آیا ابا عبدالله توان رفتن به کارزار را داشت ؟ وای که چه کشیده ای زینب جان! من الذی ایتمنی یا ابا تو نور چشمان منی یا ابا عمه بیا گمشده پیدا شده کنج خرابه شب یلدا شده. تمام مسیر کربلا تا شام راوی و روضه خوان هر منزلی امام سجاد(علیه السلام) و بیبی زینب(سلام الله علیها) بودند الا یک جا که ایشان نشستند و گریستند و سه ساله ای روضه خواند.آخ که چه دیده و چه شنیده ای زینب جان. آخ که خوش به حالت آقا که ندیدی داغ دخترت را که همان داغ اکبر و اصغر و .......عزیزانت ترا بس که دیگر داغ دختر بس آزمایشی سنگین است. قربان آن دستان کوچکت خانوم. قربان آن پاهای خسته ات خانوم. قربان آن بغض در گلو پنهانت ، قربان آن سینه ی درد دارت.... یک نظر تو گره ها از دل ما باز و زنگارها از دیدگانمان می شوید.... الهی به رقیه(س): العفو ، العفو، العفو...... |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در شنبه بیست و دوم دی 1386 و ساعت 12:47 قدر
به نام دوست
تو کربلا ۲ نفر هستند که اما حسین(علیه السلام) خودشون فرستادن دنبالشون. خیلی این قضیه رو دوست دارم. خیلی. با شنیدن و خوندنش خیلی امیدوار میشم.خیلی. امسال شب اول محرم همش احساس می کردم یه جورایی شب قدره. عینهو همون شبایی که آدم مضطر دنبال یه گوله جا و یه راه فرار میگرده. همون شبایی که آدم و عالم رو می خوای واسطه کنی تا ببخشنت. آره مثل اون شبایی که روت نمیشه از خجالت سرت رو بالا بیگیری... اما شب اول محرم نمدونم چرا آدم یه هوا دلش قرصه. آخه با کسی دار میری تو مهمونیه خاص خدا که خود خدا خونخواه و ولی دمشه. عین یه بچه ی شیطون تقس که پشت دومن بزرگترش قایم شده تا باباش نزنتش. این بار هم ما پشت سر آقامون ، دست به دومن مادرمون فاطمه ی زهرا(سلام الله علیها) قایم شدیم... خیلی من امیدوارم رفقا بیشتر از هر زمانی. یه ۲ شب دیگه طبق سنت عرفیه رایج روضه ی حر(ع) می خونن ، خیلی روضه ی حر رو دوست دارم. خیلی دلم آروم میشه. خیلی. اما خوش به حال اون کسایی که تو این ماه خوب نوکری میکنن. خوش به حال اونایی که تو این ماه خیلی فکر می کنند و عمل تا حرف. خوش به حال اونایی که دلشون یه پا روضه است. خوش به حال اونایی که تمام اوقاتشون عاشوراست. پیام عاشورا انسان بودنه و بس . خوش به حال اونایی که خود آقا می فرسته دنبالشون .خوش به حال....... آره، خدایا می گم، بلندم میگم، تو دستم هیچی ندارم ، فقط می گم: خدایا ! من حسین را دوست دارم.
|+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در جمعه بیست و یکم دی 1386 و ساعت 1:14 اون بالاها...
به نام دوست
این همه رفتم اون بالا و چشمام اون چیزایی رو که باید ببینه ندیده. بی خود نیست که می گم هر مرتبه ای که رفتم یه دنیا چیزای تازه دیدم. این هم سوغات این هفته بود. دل من رو که لرزونده شماها رو نمی دونم.به قول امید امشب برام پیامک زده بود که چشم رو هم بذاری و باز کنی میبینی تو وسط هیات وایستادی و می گی نکن ای صبح طلوع. که وای عجب شب سنگینیه.! این سوغات هدیه به همه ی اونایی که اهل اون بالاها هستن. ای خدا این وصل را هجران مکن سرخوشان عشق را نالان مکن. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در دوشنبه بیست و ششم آذر 1386 و ساعت 22:49 چله
بسم رب الحسین
به نام دوست کاروان آرام گرفته. کودکان دنبال بازیهای بچه گانه ی خود در دیار امن پروردگار. و بزرگان مشغول آماده شدن از برای موسم حج. خندان ، بشاش و امیدوار. و در میان این بزرگان ، بزرگی آرام تر از همه. اما نه به فکر حج است و نه به فکر اعمال تمتع. او در حال انتظار است. در انتظار روز واقعه. او هم خنده ی زیبای کودکان را میبیند وهم از سرگردانی بعد از آن روز موعود مطلع است. او همه چیز را می داند. چرا که وعده را جد صدیقش داده است. او به فکر عید قربان نیست او دغدغه ی قربانهای خود را دارد. او.... انگار هنوز کاروان از مکه راه نیفتاده دارم صدای زنگ اشتران آن را می شنوم. وانگار دارم آن شب واقعه را می بینم. آی ساربان ، اهسته تر. این محملت بار شیشه دارد و شش ماهه با خود می برد.... انگار همین دیروز بود که با عزیزانم در سر کلاس مشق عشق نذر چله ای زیارت دوست کردیم تا اذن دخول برای ورودی پاک به مهمانگاه عشاق بگیریم. خیلی زودتر از این که فکرش را کنیم زمان گذشت و من اعجاز حق را در چله نشینی سال گذشته دیدم....و امسال نیز از شنبه شب (۱۰/۹/۱۳۸۶) تا شب اول محرم الحرام به نیابت اربابمون امام عصر والزمان به زیارت کعبه ی دلمان آقا اباعبداله و تمام یاران با وفایش می رویم تا شاید ما را نیز چو حر خریدند و سر ما را نیز به بالین گرفتند. از فردا شب چهل شب زیارت عاشورا زمزمه می کنیم و گدایی مادرمان را انجام می دهیم. التماس دعا |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در جمعه نهم آذر 1386 و ساعت 23:41 خدا فرشته های امید را فرستاد
به نام دوست
قلب دختر از عشق بود، پاهایش از استواری و دست هایش از دعا. اما شیطان از عشق و استواری و دعا متنفر بود. پس کیسه ی شرارتش را گشود و محکم ترین ریسمانش را به در کشید.ریسمان نا امیدی را. نا امیدی را دور زندگی دختر پیچید، دور قلب و استواری و دعاهایش. نا امیدی پیله ای شد و دختر، کرم کوچک ناتوانی. خدا فرشته های امید را فرستاد، تا کلاف نا امیدی را باز کنند، اما دختر به فرشته ها کمک نمی کرد.دختر پیله ی گره در گره اش را چسبیده بود و می گفت:((نه ، باز نمی شود.هیچ وقت باز نمی شود.)) شیطان می خندید و دور کلاف نا امیدی می چرخید. شیطان بود که می گفت:((نه، باز نمی شود، هیچ وقت باز نمی شود.)) خدا پروانه ای را فرستاد،تا پیامی را به دختر برساند. پروانه بر شانه ی رنجور دختر نشست و دختر به یاد آورد که این پروانه نیز زمانی کرم کوچکی بود گرفتار در پیله ای.اما اگر کرمی می تواند از پیله اش به در آید ، پس انسان نیز می تواند. خدا گفت:((نخستین گره را تو باز کن تا فرشته ها گره های دیگر را.)) دختر نخستین گره را باز کرد... ودیری نگذشت که دیگر نه گره ای بود و نه پیله و نه کلافی. هنگامی که دختر از پیله ی نا امیدی به در آمد، شیطان مدت ها بود که گریخته بود. ((بر گرفته از بالهایت را کجا جا گذاشتی؟)) |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در چهارشنبه هفتم آذر 1386 و ساعت 0:5 باران
به نام دوست
تو پرسه های شبانم ، به دلگویه ای از نوای خوش یک دوست رسیدم که چند شب پیش دل من رو تا مرز رویاهای نمناک و با طراوت از نوع شبنم برد و پرواز داد و کمی هم سوزاند. هنگامی که از نزول بهانه ی عشق در دیار خود گفته بود. اما دیری نپایید که.... درست هنگامی که در مسلخ کسالت و بطالت و بی حوصلگی زمان را به مذبح خود برای قربان برده بودم ، ناگهان صدای پنجه های آشنایی به فریادش رسید و دل مرا بیدار کرد. صدای ضرب آهنگ سرانگشتان هنرمندش لحظه به لحظه بیشتر و بیشتر سریع تر می شد، تا جایی که شاید نمی شد حرکت دست تنبک نواز عاشق را بر پوسته ی زندگی به تماشا نشست. طاقت مرا طاق کرد و صبر از کفم رها گشت و با بهانه یا بدون او خود را رها به او سپردم. به او که کویر وجودم بی صبرانه انتظارش را می کشید. تا توانستم نفس کشیدم . و سینه ی خود را از عطر برگهای زرد باران خورده که در دکان هیچ عطاری اسانس عطرش را نیافتم پر کردم. نمی دانم این باران چشمهای من است یا وا گویه ای از دل آسمان. نمی دانم در این باران چه رمزها و رازهایی خوابیده است که خدا هم ساعت استجابت دعایش را در آن قرار داده است. فقط می دانم که امشب پس از سه شب پذیرایی از این دوست همیشه با طراوت خود را به دامنه ی کوه رساندم و با نگاه به آن چراغ سبزهای میعادگاه دلشدگان ندا دادم چی بخونم جوونیم رفته صدام رفته دیگه.... چترها را باید بست ، زیر باران باید رفت. فکر را ، خاطره را ، زیر باران باید برد. با همه مردم شهر، زیر باران باید رفت. دوست را زیر باران باید جست..... |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در شنبه سوم آذر 1386 و ساعت 0:6 گل کوچیک
به نام دوست
واقعا ما آدم بزرگا(از نظر سن وسال)، گاهی اوقات نیاز داریم برگردیم و پرسه ای تو دوران و عالم پاک کوچیکیها و نوجوونیامون هم بزنیم. اصلا واجبه که این کار رو بکنیم. آخ که یادش به خیر پنج شنبه عصرها و دور هم جمع شدنامون و اون گل کوچیکای بی شیله پیلمون. اون دنبال توپ دویدنا ، اون کرکری خوندنا . اون خنده های از ته دل . اون پاکیه آب گونه ی دلها. اصلا مهم نبود که بازی بلدی یا نه. مهم این بودکه اسم ماها رو هم رفیقه و بس. آخ جون که چقدر امروز صفا کردیم. به یاد همون موقعها با همون رفقا . باز هم من از مدرسه میومدم. این بار هم رفتم دنبال معلم همون موقعها . یکی دنبال خرید توپای ۲۰ تومانی پلاستیکیه اون موقع که الان شده ۲۰۰ تومان. یکی دنبال تیر دروازه. یکی چاقو آورده و لایه کاری میکنه. راضی باش اینجاش خنده داره که یکی رو همسرش رسوند . اما به هر ترتیب همه جمع شدیم. دیگه از اون موهای پرپشت اون زمان خبری نیست زیاد. اما از دله چرا. توپا هنوز شکل همون روزا بود، شیطنت ما هم هنوز بله! (۸ تا توپ لایه شد) اما دلا بد جوری هوای بچگی کرده بودند. از بس که تو روزمرگیه زمان خسته ی بازی روزگار شدند. واقعا امروز نیاز داشتن به این توپ زدنها. آره رفقا! قدر این روزاتون رو بدونید. از هر لحاظ. پاکیتون. سبک بالیتون. خنده های زیرکانه و هواهای بچه گانه. همه ی همه ی همه رو. یه روزی دلاتون بد جوری تنگ این روزا میشه . تازه اینقدری تنگ میشه که چشاتون هم میل به گریه دارن و میخوان ببارن. در تمام خوشیهای دوران بزرگسالی حال و هوای اون لبوهای دم چرخ طائاف جوونی یه چیزه دیگه است. آخ قربون همه ی اون دلای عاشقی که شبای جمعه ی زندگیشون همیشه جوونه و عاشق. امشب ما رو هم از دعاتون فراموش نکنید. یا علی مدد. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه بیست و چهارم آبان 1386 و ساعت 23:5 دل
به نام دوست
سلام رفقا میگن بنویس آخه نوشتن کار آسونی نیست دل میخواد . درست مثل حرف زدن که اگه این دله نباشه هر چی زور میزنی حرف ذل ازش بیرون نمیاد. خریدارش هم که اهل دل باشه... که چه عرض کنم. اما به هر ترتیب خدا پدر مادر این اسبابی رو که سر راه ما قرار میده بیامرزه از جمله این رفیق و همکارمون آقای خطیبی. خدا حاجتش رو بده که ۱۲۰ نفری رو با قرآن اشتی داده. نذری به نیابت آقا امام زمان، که هر کی روزی یه حزب قرآن بخونه تا ۱۲۰ روز . روزی یه بار ختم قرآن و بالاخره یه بار هم مثل آدم بعد ۴ ماه ما یه دور کلام خدامون رو بخونیم. به اطرافیان خودم گفتم با معنی بخونیم که حداقل ببینیم ریشه ی خیلی از بایدها و نباید هامون کجاست. حق داری به خدا اون دنیا ازمون گله کنی و شکایت. اسم و ادعامون مسلمونیه اونم اوه اوه از نوع شیعه! اما هم از قرآن صامت دوریم و هم از قرآن ناطق. وقتی آدم صفحات این مصحف و ورق میزنه و دل به معانیش میده معنی آرامش رو می فهمه. می فهمه که آرامش با اون چیزایی که برامون دارن تعریف میکنند همچین یه هوای گنده ای توفیر میکنه. هی...چی بگم که نگفتنم بهتره که میترسم بد جور برگرده تو صورت خودم. اما به هر حال اگه با محبوب و دوست خودتون خلوتی کردید ما رو هم....بله. راضی باشید. یا علی مدد |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه بیست و چهارم آبان 1386 و ساعت 0:32 ایمان،ترانه آدمی
به نام دوست
((ترانه ای روی زمین افتاده بود.قناری کوچکی آن را برداشت و در گلوی نازک خود ریخت. ترانه در قناری جاری شد.با او در آمیخت. ترانه آب شد. خون شد. ترانه نفس شد و زندگی. قناری ترانه را سر داد. ترانه از گلوی قناری به اوج رسید. ترانه معنا یافت.ترانه جان گرفت. قناری نیز، و همه دانستند که از این پس ترانه،بودن است.ترانه،هستی است.ترانه،جان قناری است. ایمان،ترانه آدمی ست. قناری بی ترانه می میرد و آدمی بی ایمان.)) (( بر گرفته از: بال هایت را کجا جا گذاشتی؟)) |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه هفدهم آبان 1386 و ساعت 16:17 یازده سال سکوت
به نام دوست
این روزها برای من یادآور خاطراتی خوش نیست! خاطراتی پر از انتظار و امید، پر از لبخند و اشکهای در پشت مژگان پنهان. خاطراتی که انتظار لبخندی بر لبان خود را برای همیشه به آهی بخشیدند که گرمای آن خارهای مغیلان را نیز مشتعل کرد. روزهای باران و تگرگ، روزهای سرما . بخار مقابل چشمان. بخاری که نگذاشت دیگر بار روی او را ببینم. چرخ زمانه ، گردشی دارد که نگاه به آن بیش از هر چیز انسان را به اعجاب و نگاهی با لبان دور از هم، وا می دارد. یک روز شادی و کل و نقل و یک روز اشک و گلهای پرپر و نقل. یکی بر سر دامادی خوش قد و بالا، قدی چو سرو، ایستاده چو سپیدار، سر زنده و شاداب چو رز عاشق. شکفته چون مریم خندان، تمام لبانش غنچه ای بود که به روی نظرها می پاشید. و یکی ،باز هم دامادی در انتظار ،چون سپیدار از ریشه افتاده ، در حاشیه ی خیابانی آرام، آرمیده و آن غنچه ها بر لبانش خشکیده... دیگر روزی او خندان و همه گریان، او می خواهد غنچه های لبانش را ، مریم های خندانش را نثار دیدگان کند، اما باران جاری بر گونه ها توان پذیرایی آن غنچه ها را ندارد.بخاری مه آلود ، سرمایی ترک بر اندام انداز و قلبهایی شکسته، دیگر نمی توانند شکوفایی او را ببینند. مادر همان مادر است، فقط جریان جاری زمان در گذر ۷ روز خود کمرش را چون نارونی پیر دو تا کرده و این بار او نقل و گل می ریزد، اما با خون جگرش. مادر همان مادر است، ولی فرزند دیگر آن فرزند نیست. مادر به زانوهای خود می نگرد و جای خالیه گل گلستان خود را می بیند و ناله ای از پرده ی دلی آتش گرفته نثار زمانه می کند و زمان هم با می گرید. مادر همان مادر است،اما میزبان مهمانهایی نا خوانده. میزبان مهمانهایی که خود طاقت آتش دل مادر را ندارند.آتشی که بالهای آنها را سوزاند و دیگر به جای رفتن و برگشتن به آسمان ، کنار مادر ماندند و تسلا و مرحم او شدند. مادر همان مادر است... روزها چه دیدند و چه شنیدند و کسی را یارای درک آن دیده ها و شنیده ها نیست! و من... و من ، گویی همان جوان نورسته ای هستم که سرمست انتظار رسیدن آبان ماهی و یکشنبه روزی و سیزدهمین روزی و ساعت چهاری را می کشم تا از دور بیابد. انتظاری که هیچ گاه به وصال نینجامید. سیامک عزیزم! تو هر گاه که در کنارم بودی و گوش مرا با آواهای غم بار و دل انگیزت نوازش می دادی و از علاقه ات به ما می گفتی، آن گونه که امروز حست می کنم ترا نمی فهمیدم. تو دوست بودی اما در نگاه من دایی. سیامک عزیزم! در گذر زمان، آسیاب ایام با باد اوقات، هنگامی که به موقف آبان می رسد، سنگ خود را بر سینه هایم می فشارد و تپش قلبم از تحرک نبضهایم هویدا میشود، که هنوز مرحمی برای دلم نیافته ام. امسال نیز همانند آن سال خاکستری ۷۵ ، سیزدهم آبان همان روز یکشنبه است و هنوز من منتظر.با تنظیم کارها آماده برای خرید لباسهایم منتظر تو هستم. درست ساعت ۴. و بدان اگر دیر کنی ، بازهم تا سه شنبه روزی که پانزدهمین ثانیه ی آبان است و من می فهمم که تو دیگر نمی آیی شماره ات را می گیرم. وبدان همان روز گوش خواهم داد تا صدای شکستن دلها و کمرها بشنوم. بدان که گذز زمان ترا برای من کهنه و پیر نکرده است. و بدان که پنچ شنبه روز ندا خواهم داد ، یا زهرا تا چهارسوی بازار شمیران و کرکره های آن بلرزند و پایین آیند و به حرمت خون به نا حق ریخته ی تو رکوع کنند. و بدان جمعه روزی که هجدهمین ثانیه ی آبان است، مات و مبهوت نگاهت می کنم. سیامک عزیزم! امروز می نویسم و می گریم و نمی دانم که چه بگویم و راز کدام واگویه را بر تو بگشایم که هر کدام خود مثنوی خون است. فقط می دانم برای آن چیزهایی که تو دوست می داری عاشقم.رمضان را می بویم و نماز را سجده می کنم. و می دانم که امروز ترا بیش تر از هر زمانی فهمیده ام که یک دوست بی نظیر بودی. دوستی عاشق،کوهی بلند، دریایی عمیق،مرواریدی در دل صدف،آینه ای زلال و پرنده ای سبک بال. تقدیم به روح دایی عزیزم سیامک سنجری پس از یازده سال سکوت.
|+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در شنبه دوازدهم آبان 1386 و ساعت 23:2 شقایق
به نام دوست
سلام امشب یه ۸ شبی میشه که شقایقه همیشه عاشقمون،داش ناصر گل رفته شیرازو به هر حال سربازیه و دوران وظیفه و اجباری. امشب دلم دیگه طاقت نیاورد.آخه اگه شما هم وقتی که ۱۵ یا ۱۶ ساله بودید،رو برگای پاییزی راه می رفتید و با صدای خش خششون حال می کردید و تو بهار قاصدکها رو از رو چمنا شکار میکردید و بعد از ۱۲ سال هنوز نگهشون داشته می داشتی ،دلتون برا هم تنگ می شد. فقط میتونم بگم :
آن سفر کرده که که صد قافله دل همره اوست هر کجا هست خدایا به سلامت دارش. |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در پنجشنبه دهم آبان 1386 و ساعت 21:16 رگ گردن
به نام دوست
سلام روز جمعه با دانش آموزی آشنا شدم که سوم دبیرستانه و از الان میخواد برا کنکور بخونه. یه مشاور می خواست. باهاش که هم صحبت شدم دیدم دردش استرس و نگرانیه. بهش گفتم من کاری نمی تونم برات بکنم . برنامه نوشتن تو مشاوره به نظر من راحت ترین بخشه. مهم اینه که آدم بتونه مورد مشاوره رو درک کنه و از این حرفای معمول. گفتم فقط میتونم یه چیزایی رو بهت بگم که بهشون اعتقاد دارم. میگفت شبا که میخوابم از دغدغه ی کارهام و آینده خیلی نگران میشم. گفتم این که خیلی خوبه. چون آدم بی دغدغی علی بی غمه و....بله.اما شبا که خواستی بخوابی ، یه لبخندی بزن و دستت رو بذار رو گردنت. درست رو شاهرگت. حسش که کردی باهاش حرف بزن که خدا از همین رگ گردن هم به بندش نزدیک تره.بدون که اون همیشه با ماست هر جا که باشیم. پس دغدغه نداشته باش و خودت رو بهش بسپر.که....و خدایی که در این نزدیکی است، لای این شب بوها پای آن سرو بلند. پدرش اشک تو چشاش حلقه زده بود و با رنگ عوض کردنه صحبتها رنگ صورت اون هم عوض میشد. امشب که بهش زنگ زدم و از ۲ شب گذشتش پرسیدم ... میگفت خیلی آرومم. و من باز هم بیشتر فهمیدم که بهترین مسکنه شفا بخش نام و یاد دوسته. ای مهربون.... از من رو سیاه به خاطره بنده های خوب دورو برم در گذر..... |+| نوشته شده توسط علیرضا دلشاد در یکشنبه ششم آبان 1386 و ساعت 22:5 |
ترجمه قالب
|
...
